«Αυτό το μέρος, εδώ, στο κρανίο ανάμεσα στα αυτιά μου, είναι μια κακή γειτονιά και δεν πρέπει να είμαι εκεί μέσα μόνος μου.
Δεν μπορώ να είμαι εκεί μέσα μόνος μου. Είναι τρελό αυτό εδώ μέσα. Είναι ένα κακό μέρος για μένα να είμαι μόνος μου.Έτσι, όταν βρίσκομαι μέσα εκεί, όλη μου η ζωή ανατρέπεται. Σαν να μην λέω καλά πράγματα στον εαυτό μου. Σαν να υπάρχει ένας άλλος αρχηγός εκεί μέσα που θέλει να με καταβάλει. Έτσι, διαπιστώνω ότι μπορεί να είναι, είτε ουσίες είτε συμπεριφορά, είτε κατάθλιψη ή οτιδήποτε άλλο.
Αν δεν είμαι ενεργός, να βγαίνω από τον εαυτό μου και να είμαι με άλλους ανθρώπους… να είμαι μπαμπάς, να είμαι σύζυγος, να είμαι μέλος της μπάντας, να είμαι φίλος και να βοηθάω κάποιον… Αν δεν είμαι εκεί μέσα, είμαι υπέροχος. Αν είμαι μέσα στον εαυτό μου όλη την ώρα… είμαι απαίσιος. Είμαι χάλια σε αυτό το μέρος και λυπάμαι… λυπάμαι…. λυπάμαι…». Chester Bennington, Φεβρουάριος 2017
Πίσω από τα πολύχρωμα τατουάζ, τα σκουλαρίκια και τα τρελά κουρέματα ή την τρελή κραυγή για 17 δευτερόλεπτα στο Given Up… κρυβόταν ένα παιδί! Ένα παιδί με αγγελική και γαλήνια φωνή όπως στο Burn it Down α καπέλα, που λάτρευε τις φάρσες και τις ξέγνοιαστες στιγμές με την οικογένειά του, τους φίλους, τους συνοδοιπόρους του στην μπάντα. Ένα παιδί όμως που ακροβατούσε από το φως στο σκοτάδι. Που δεν έπρεπε να μένει μόνο. Γιατί όταν τα φώτα έσβηναν και το σκοτάδι κυριαρχούσε, οι δαίμονες τoν κατέκλυζαν και τότε…
«Μέσα του υπήρχε πολύ σκοτάδι»
«Για μένα, η μουσική ήταν πάντα το μόνο πράγμα που απολάμβανα περισσότερο στη ζωή». Chester Bennington
Chester Bennington,lead singer of the American rock band “Linkin Park”, performs in Yas Island on the second night of the F1 motor race meeting in Abu Dhabi, United Arab Emirates Saturday, Nov.13, 2010.(AP Photo/Nousha Salimi)
Η φωνή του Chester Bennington συγκλόνισε ακόμα και αυτούς που δεν άκουγαν ροκ ή μέταλ. Οι Linkin Park άλλωστε δεν εγκλωβίστηκαν ποτέ σε μία ταμπέλα και κατακρίθηκαν γι αυτό όσο λατρεύτηκαν. Ο Chester καθόρισε μία ολόκληρη γενιά (Millennia’s τους λένε αλλά δεν το ασπάζομαι) και ανάγκασε ακόμα και τους ravers να τραγουδούν το In The End και το Numb. Ίσως και να δακρύζουν. Αδιανόητες on stage παραστάσεις με 70.000 κόσμο από κάτω και μεταμορφώσεις: αγγελική φωνή, γρέζι, κραυγή… τα πάντα! Ένα απίστευτο ταλέντο που απογείωσε τους Linkin Park και τους έκανε παγκοσμίου φήμης μπάντα.
Πολλοί δεν ήξεραν… Πίσω από αυτή την τεράστια επιτυχία βρισκόταν η ιστορία ενός μαχητή που διοχέτευσε τον πόνο του στη μουσική και που θα άφηνε μια ανεξίτηλη επίδραση στον κόσμο.
«Είχε μια ελαφρότητα, ένα χαμόγελο αλλά όταν τον άκουγες να τραγουδάει, καταλάβαινες ότι μέσα του υπήρχε πολύ σκοτάδι» Zane Lowe, ραδιοφωνικός παραγωγός.
Το διαζύγιο των γονιών του και η παιδική κακοποίηση
Ο Chester Charles Bennington γεννήθηκε στο Φοίνιξ της Αριζόνα στις 20 Μαρτίου 1976. Η μητέρα του εργαζόταν ως νοσοκόμα και ο πατέρας του ήταν αστυνομικός ντετέκτιβ που χειριζόταν δύσκολες υποθέσεις που αφορούσαν κακοποίηση παιδιών. Ο Chester μεγάλωσε ως ο μικρότερος από τα τέσσερα παιδιά, αλλά η παιδική του ηλικία μόνο εύκολη δεν ήταν. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μόλις 11 ετών και μετά από το διαζύγιο έμεινε σχεδόν μόνος του. Ζούσε με τον πατέρα του, αλλά η επικοινωνία με την οικογένειά του ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Αν και είχε αδέρφια, σπάνια έμεναν μαζί του.
Σε μια συνέντευξή του στο Kerrang, ο Chester είχε αναφερθεί δημόσια στο πόσο δύσκολα ήταν τα εφηβικά του χρόνια μετά τη διάλυση της οικογένειάς του…
«Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 11 ετών. Όταν έφυγε η μαμά μου, όλη μου η οικογένεια σχεδόν εξαφανίστηκε. Ο μεγαλύτερος αδερφός μου και η μεγαλύτερη αδερφή μου έφυγαν από το σπίτι. Η άλλη αδερφή μου, η οποία είναι λίγο μεγαλύτερη από εμένα, δεν ήταν σχεδόν ποτέ εκεί. Άφησαν εμένα με τον μπαμπά μου, και εκείνος δούλευε όλο το 24ωρο κάνοντας διπλές βάρδιες. Ήμουν σχεδόν μόνος στο σπίτι. Ήταν φρικτό».
«Ήθελα να σκοτώσω τους πάντες και να το σκάσω»
Ποτέ δεν κρύφτηκε και δεν δίστασε να μιλήσει για τις φρικτές δυσκολίες που αντιμετώπισε ως παιδί. Μιλώντας ωμά και δίχως να βάζει περιτύλιγμα, ο Chester δεν έκρυψε την παιδική κακοποίηση που υπέστη: «Ξεκίνησε όταν ήμουν περίπου 7 ή 8 χρονών. Ήταν από έναν φίλο που ήταν λίγα χρόνια μεγαλύτερός μου. Με χτυπούσε και με ανάγκαζε να κάνω πράγματα που δεν ήθελα. Κατέστρεψε την αυτοπεποίθησή μου. Μισούσα τους πάντες στην οικογένειά μου. Ένιωθα ότι η μητέρα μου με είχε εγκαταλείψει. Ο πατέρας μου δεν ήταν συναισθηματικά σταθερός. Και δεν υπήρχε κανείς στον οποίο μπορούσα να στραφώ. Το μόνο που ήθελα ήταν να σκοτώσω τους πάντες και να το σκάσω».
Η κακοποίηση συνεχίστηκε μέχρι τα 13 του χρόνια και αργότερα στράφηκε στα ναρκωτικά, προσπαθώντας να ξεφύγει από τον πόνο εκείνης της περιόδου: «Άρχισα να χρησιμοποιώ ναρκωτικά. Ήρθα σε επαφή μαζί τους από πολύ μικρή ηλικία. Μου συνέβησαν πολλά πράγματα όταν ήμουν παιδί, πράγματα πραγματικά δύσκολα να διαχειριστώ. Βρισκόμουν συχνά μόνος. Και, δεδομένης της φύσης όσων είχα ζήσει στην παιδική μου ηλικία, όταν κάποιος μου πρόσφερε για πρώτη φορά μια διέξοδο από την πραγματικότητα, την άρπαξα και αφέθηκα σε αυτή».
Στο λύκειο ο Chester δεχόταν έντονο bullying. Είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή του ότι τον πετούσαν πέρα δώθε «σαν κάποια κουρελόκουκλα», επειδή ήταν πολύ αδύνατος και δεν έμοιαζε με τους υπόλοιπους.
«Δεν θέλω να με λυπούνται. Θέλω ο κόσμος να καταλάβει ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν πραγματικά» Chester Bennington.
Κατάθλιψη- «Σα να μην υπάρχει καθόλου ήλιος»
Με το τραύμα που είχε βιώσει, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να μην ριζώσει μέσα του βαθιά η κατάθλιψη. Το επώδυνο παρελθόν του δημιούργησε τις ιδανικές συνθήκες ώστε να εξαπλωθεί αυτό το σκοτάδι.
«Δεν είναι ότι λες: “Α, μου αρέσει αυτό”. Είναι ότι δεν θέλω να κάνω τίποτα. Δεν έχω διάθεση για τίποτα και τίποτα δεν μου αρέσει. Σαν να μην υπάρχει καθόλου ήλιος. Έτσι ένιωθα σχεδόν σε όλη μου τη ζωή. Πάντα είχα αυτή την καταθλιπτική πλευρά μέσα μου. Και είναι κάτι που ποτέ δεν μου άρεσε. Αλλά, ταυτόχρονα, δεν ένιωθα άνετα με καμία κατάσταση. Δεν μου αρέσει να είμαι χαρούμενος. Θέλω να είμαι χαρούμενος, αλλά όταν είμαι, προσπαθώ να βγω από αυτό. Δεν μου αρέσει να είμαι λυπημένος. Όταν είμαι λυπημένος, θέλω να βγω από αυτό. Ποτέ δεν ένιωσα άνετα απλώς να υπάρχω.
Όλη μου τη ζωή ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά μέσα μου. Και πιάνω τον εαυτό μου να πέφτει σε συγκεκριμένα μοτίβα σκέψης και συμπεριφοράς. Ειδικά όταν κολλάω εδώ πάνω» (σ.σ. δείχνοντας το κεφάλι του) «μου αρέσει να λέω ότι κάποτε άκουσα κάποιον να το περιγράφει έτσι και μου έμεινε: “Εδώ είναι μια κακή γειτονιά. Δεν πρέπει να κυκλοφορώ μόνος εκεί”».
Ο Chester ήταν αναμφίβολα μια βασανισμένη ψυχή η οποία ζούσε σε ένα γυάλινο κάστρο (Castle of Glass). Κατάφερε όμως να μετατρέψει όλον αυτόν τον πόνο σε μουσική: «Ήταν το μόνο πράγμα που με έκανε να νιώθω καλύτερα. Ήταν το μέρος όπου μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου».
Αργότερα, θα πει ότι πολλοί από τους στίχους που έγραψε με τους Linkin Park γεννήθηκαν από συναισθήματα που κουβαλούσε από εκείνη την περίοδο της ζωής του.
Η φωνή του ήταν εκπληκτική, περνώντας αβίαστα από απαλές μελωδίες σε δυνατές κραυγές. Τα τραγούδια του έμοιαζαν συχνά σαν να έδιναν μια ματιά εκ των έσω στον αγώνα με την ψυχική ασθένεια. Όταν όλα τα υπόλοιπα στη ζωή του κατέρρεαν, η μουσική ήταν το μοναδικό πράγμα που τον κρατούσε ζωντανό.
«Θα έλεγα ότι η μουσική πιθανότατα μου έσωσε τη ζωή περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πέρα από την αγάπη των φίλων και της οικογένειάς μου, πιστεύω πως η μουσική είναι ο λόγος που βρίσκομαι ακόμη εδώ. Μέσα από αυτήν βγάζω όλα όσα συμβαίνουν μέσα μου. Έτσι επεξεργάζομαι πολλά από αυτά που ζω. Αναλογίζομαι τη ζωή μου. Αναλογίζομαι πώς νιώθω».
Από τους Grey Daze έως τους Linkin Park
Ο Chester ξεκίνησε να τραγουδάει μόνος του, προσπαθώντας να μιμηθεί τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Μεγάλωσε ακούγοντας συγκροτήματα όπως οι Depeche Mode, οι Stone Temple Pilots, οι Nine Inch Nails και αργότερα τους Alice in Chains. Είχε πει ότι δεν έκανε ποτέ επαγγελματικά μαθήματα φωνητικής. Έμαθε μόνος του, πειραματιζόμενος καθημερινά και προσπαθώντας να καταλάβει μέχρι πού μπορούσε να φτάσει η φωνή του.
«Ήξερα ότι μπορούσα να τραγουδήσω. Το δύσκολο ήταν να βρω τη σωστή ευκαιρία». Chester Bennington
Το 1993 έγινε τραγουδιστής των Grey Daze. Το συγκρότημα κινούνταν στον χώρο του alternative rock και του post-grunge. Για τον Chester, ήταν η πρώτη πραγματική ευκαιρία να γράψει τραγούδια, να ηχογραφήσει άλμπουμ και να αποκτήσει πιστό κοινό στην Αριζόνα, μακριά από τα μεγάλα μουσικά κέντρα όπως το LA και το Σιάτλ. Παρότι δεν γνώρισαν εμπορική επιτυχία, αρκετά τραγούδια έδειχναν ήδη το ύφος που αργότερα θα χαρακτήριζε τον Chester: έντονη συναισθηματική φόρτιση, ειλικρινείς στίχοι και εκρηκτικές ερμηνείες.
The vocals of the american band Linkin Park, Chester Bennington, performs at the MTV European Music Awards 2010 concert, in Independence Square, Madrid, Sunday, Nov. 7, 2010. (AP Photo/Angel Navarrete)
Ο Chester εργαζόταν σε διάφορες δουλειές για να πληρώνει τους λογαριασμούς του. Σε συνεντεύξεις έχει αναφέρει ότι δούλεψε σε κατάστημα ψηφιακών υπηρεσιών, ενώ προσπαθούσε παράλληλα να κρατήσει ζωντανό το όνειρο της μουσικής. Εκείνη η περίοδος ήταν πολύ δύσκολη οικονομικά. Οι σχέσεις μέσα στο συγκρότημα άρχισαν να δυσκολεύουν. Υπήρχαν διαφωνίες για την κατεύθυνση της μπάντας, τις επαγγελματικές φιλοδοξίες και τον τρόπο λειτουργίας της. Ο Chester ένιωθε ότι το συγκρότημα είχε φτάσει σε αδιέξοδο και ότι δεν μπορούσε να εξελιχθεί όσο ήθελε. Αργότερα είπε ότι αισθανόταν πως η ζωή του είχε «κολλήσει». Στα τέλη του 1998, ήταν απογοητευμένος.
Ήταν παντρεμένος, είχε οικογενειακές ευθύνες και δεν είχε καταφέρει να κάνει τη μεγάλη καριέρα που ονειρευόταν.
Και τότε συνέβη κάτι που άλλαξε τα πάντα. Ένας άνθρωπος από τη μουσική βιομηχανία στο Λος Άντζελες άκουσε το όνομά του και πρότεινε να δοκιμάσει την τύχη του σε μια μπάντα που τότε λεγόταν Xero και έψαχνε τραγουδιστή. Ο Chester δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι εκείνη η απόφαση θα άλλαζε όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και την ιστορία της σύγχρονης ροκ μουσικής: «Δεν είχα τίποτα να χάσω. Αν αποτύγχανα, θα συνέχιζα τη ζωή μου. Αν πετύχαινα, θα άλλαζαν όλα. Άκουσα το ντέμο και είπα… αυτό είναι».
Ο Chester ηχογράφησε τα φωνητικά του πάνω στα τραγούδια των Xero και έστειλε την κασέτα πίσω στο Λος Άντζελες. Μόλις τα μέλη της μπάντας την άκουσαν, κατάλαβαν ότι ανακαλύψει… θησαυρό. Ο Brad Delson θυμάται: «Άκουσα τη φωνή του και σχεδόν δεν το πίστευα… Είπα: “Πρέπει να γνωρίσουμε αυτόν τον τύπο”.»
Ο Chester παραιτήθηκε από τη δουλειά του και ταξίδεψε στο Λος Άντζελες για την οντισιόν. Μάλιστα, έχει αποκαλύψει ότι έφυγε νωρίτερα από το πάρτι γενεθλίων του για να ηχογραφήσει το demo της ακρόασης. Όταν μπήκε στο στούντιο, γνώρισε τον Mike Shinoda, τον Brad Delson, τον Joe Hahn, τον Rob Bourdon και τον Dave Farrell. Ναι, καλά καταλάβατε: Οι Xero ήταν οι (μετέπειτα) Linkin Park.
Όταν τον άκουσαν οι άλλοι υποψήφιοι… έφυγαν: «Πάρτε αυτόν τον τύπο»
«Περάσαμε μια περίοδο όπου δεν ξέραμε πραγματικά τι θέλαμε να κάνουμε με το συγκρότημα. Ο τραγουδιστής με τον οποίο παίζαμε μέχρι τότε αποχωρούσε και δεν ξέραμε αν θέλαμε να συνεχίσουμε. Αναρωτιόμασταν αν θα συνεχίζαμε, αν θα μέναμε μόνο οι πέντε, πώς θα έμοιαζε αυτό και αν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Δοκιμάσαμε αρκετούς τραγουδιστές από το Λος Άντζελες, αλλά τίποτα δεν μας ενθουσίαζε. Τίποτα δεν μας έκανε να πούμε “αυτό είναι”. Όταν όμως ακούσαμε ηχογραφήσεις του Chester, είπαμε αμέσως: “Εντάξει, αυτός ο τύπος μπορεί πραγματικά να τραγουδήσει. Πρέπει να τον φέρουμε εδώ το συντομότερο δυνατό και να δούμε τι γίνεται”.
Ήρθε, έκανε την οντισιόν και τότε είπαμε: “Αν αυτή η μπάντα πρόκειται να πετύχει, θα πετύχει με αυτόν. Διαφορετικά, εδώ τελειώνει η ιστορία των Linkin Park όπως τους ξέρουμε.”» έλεγε ο Mike Shinoda τότε.
«Θυμάμαι ότι με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος μου, που παλιότερα εκπροσωπούσε ένα συγκρότημά μου, και μου είπε πως υπήρχε μια εξαιρετική νέα μπάντα με πολύ ξεχωριστό ήχο. Το μόνο που τους έλειπε ήταν η φωνή που θα ολοκλήρωνε το παζλ. Δεν είχα δώσει οντισιόν για συγκρότημα σχεδόν ποτέ. Η μοναδική φορά ήταν όταν ήμουν περίπου 14 ετών. Από τα 14 μέχρι τα 23 μου δεν είχα ξανακάνει οντισιόν. Συνήθως ήμουν εγώ εκείνος στον οποίο έρχονταν άλλοι για να δοκιμαστούν. Οπότε ήταν μια παράξενη εμπειρία. Στο μυαλό μου ένιωθα σχεδόν ότι τους έκανα χάρη. Δεν ήμουν εγώ που τους αναζήτησα. Εκείνοι επικοινώνησαν μαζί μου. Γι’ αυτό δεν το έβλεπα πραγματικά σαν οντισιόν. Όταν έφτασα εκεί και τους έδωσα την κασέτα με τα φωνητικά μου, άρεσε σε όλους. Τα πήγαμε καλά μεταξύ μας, παρόλο που ήμασταν άγνωστοι. Μετά παρακολούθησα και μερικούς από τους άλλους υποψήφιους τραγουδιστές να δίνουν οντισιόν και ήταν αρκετά αστείο» είχε περιγράψει ο Chester.
«Με λίγα λόγια, ο Chester ήρθε στο Λος Άντζελες και έκανε την οντισιόν. Είχαμε κανονίσει αρκετές δοκιμές την ίδια μέρα, γιατί, ειλικρινά, δεν ξέραμε τι κάναμε. Οι υποψήφιοι συναντούσαν ο ένας τον άλλον καθώς έμπαιναν και έβγαιναν από το στούντιο. Δεν ήταν και ο καλύτερος τρόπος να το οργανώσεις. Αν το κάναμε σήμερα, δεν θα το κάναμε έτσι» είχε πει ο Mike Shinoda: «Ο τραγουδιστής που είχε σειρά μετά τον Chester τον άκουσε να τραγουδάει. Μπήκε μέσα και είπε: “Αν δεν διαλέξετε αυτόν τον τύπο, είστε τρελοί”. Νομίζω μάλιστα ότι ούτε καν μπήκε στη διαδικασία να δοκιμαστεί. Είπε: “Δεν πρόκειται καν να κάνω οντισιόν. Αν δεν επιλέξετε αυτόν τον άνθρωπο, είστε παράφρονες” και έφυγε. Το ίδιο είπε και στον Chester».
«Η φωνή του ήταν απίστευτη… Δεν είχαμε καν καταλάβει πόσα μπορούσε να κάνει. Δεν έκανε την κραυγή. Το ανακαλύψαμε μαζί» Mike Shinoda.
Άρχισαν αμέσως να γράφουν μουσική μαζί και κατάλαβαν ότι συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον. Ο Mike έφερνε τις ιδέες, τις ρίμες και τις μελωδίες. Ο Chester έδινε σε αυτές συναίσθημα, ένταση και μια φωνή που μπορούσε να περάσει από απόλυτη ηρεμία σε έκρηξη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Η μπάντα άλλαξε όνομα από Xero σε Hybrid Theory και άρχισε να ξαναγράφει τραγούδια, αναζητώντας δισκογραφική εταιρεία. Παρά την εντυπωσιακή χημεία τους, πολλές εταιρείες τούς απέρριψαν γιατί δεν ήξεραν σε ποια μουσική κατηγορία να τους εντάξουν.
Chester Bennington, left, and Mike Shinoda of US rock band Linkin Park perform at their concert at Gelora Bung Karno Main Stadium in Jakarta, Indonesia Wednesday, Sept. 21, 2011.(AP Photo/Achmad Ibrahim)
Το συγκρότημα που «γεννήθηκε» από το ίντερνετ
«Έλεγα σε όλους μέσα στο συγκρότημα να προσελκύουμε πέντε ή έξι άτομα την ημέρα online. Μπαίναμε στα chat rooms των Korn και λέγαμε “ακούστε αυτό το νέο συγκρότημα που λέγεται Linkin Park”, σαν να μην ήμασταν εμείς οι ίδιοι το συγκρότημα» περιέγραφε ο ντράμερ Rob Bourdon: «Είμαστε σίγουρα ένα συγκρότημα που, μπορείς να πεις, “γεννήθηκε από το ίντερνετ”. Και το ωραίο είναι ότι όταν ξεκινήσαμε την περιοδεία μας στις ΗΠΑ -που δεν είχαμε ξανακάνει ποτέ- υπήρχαν παιδιά σε κάθε πόλη που ήδη μας ήξεραν επειδή είχαν ακούσει τη μουσική μας online ή μέσα από street teams».
Παρά τον ενθουσιασμό και την επιτυχία γύρω τους, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πόσο τεράστιο θα γινόταν το Hybrid Theory. Μετά την κυκλοφορία του στις 24 Οκτωβρίου 2000, μπήκε στο Νο 29 του Billboard 200 και μέσα σε μία εβδομάδα πούλησε 50.000 αντίτυπα. Τέσσερις εβδομάδες αργότερα έγινε χρυσό με 500.000 πωλήσεις, και δύο χρόνια μετά πουλούσε ακόμα 100.000 αντίτυπα την εβδομάδα μόνο στις ΗΠΑ.
Παρά τη μεγάλη επιτυχία του, το άλμπουμ συχνά απουσίαζε από λίστες με τα καλύτερα metal, hard rock ή emo άλμπουμ. Δεν χωρούσε εύκολα σε ένα είδος. Το ονόμαζαν nu metal, αλλά αυτή η ταμπέλα δεν τους ταίριαζε. Οι Linkin Park συνδύαζαν rap, screaming και ηλεκτρονικά στοιχεία με τρόπο που δεν μπορούσε να μπει σε ένα κουτί. Και αυτό τους έκανε να ξεχωρίσουν.
Μέσα σε έναν χρόνο είχαν παίξει πάνω από 320 συναυλίες.
Στο πρώτο live τους μάλιστα ο Chester έπεσε και έσπασε το χέρι του. Φυσικά συνέχισε και ολοκλήρωσε την συναυλία: «Αν με πονάει τώρα, θα με πονάει και σε μία ώρα» είχε πει γελώντας μετά το live εξερχόμενος του νοσοκομείου με δεμένο το χέρι του.
«Όταν ανέβαινα στη σκηνή, όλα τα υπόλοιπα εξαφανίζονταν. Εκεί ένιωθα ελεύθερος» έλεγε. Για όσους τον έβλεπαν ζωντανά, ήταν εντυπωσιακό πώς ένας άνθρωπος που εκτός σκηνής ήταν συχνά ντροπαλός, μεταμορφωνόταν μόλις έπιανε το μικρόφωνο.
Έμοιαζε να είναι στην κορυφή του κόσμου, μέσα όμως πάλευε με δαίμονες που κανείς δεν έβλεπε.
Ο Mike Shinoda έχει πει πολλές φορές ότι ο Chester είχε την ικανότητα να φωτίζει έναν χώρο με την παρουσία του, αλλά και ότι μπορούσε να κρύβει πολύ καλά τις δύσκολες στιγμές του.
Τα ελληνικά Meteora και η «κραυγή βοήθειας» του Breaking the Habit
Μετά την τεράστια επιτυχία του Hybrid Theory και αργότερα του Meteora (ναι, επηρεασμένοι από τα δικά μας Μετέωρα), οι Linkin Park είχαν γίνει ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα στον κόσμο. Σχεδόν κάθε συναυλία ήταν sold out. Για τον Chester όμως, η εξωτερική επιτυχία δεν σήμαινε ότι είχε βρει εσωτερική γαλήνη. Ο ίδιος μίλησε πολλές φορές ανοιχτά για τη μάχη του με την εξάρτηση από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Όπως εξηγούσε, προσπαθούσε να «μουδιάσει» τον ψυχικό πόνο που κουβαλούσε από τα παιδικά του τραύματα. Δεν απέδιδε ποτέ την εξάρτησή του αποκλειστικά στη φήμη, αλλά έλεγε ότι τα προβλήματα υπήρχαν ήδη και η επιτυχία δεν τα εξαφάνισε.
Σε αρκετές περιόδους κατάφερε να μείνει «καθαρός» και μιλούσε δημόσια για τη σημασία της απεξάρτησης. Τόνιζε ότι η διακοπή της χρήσης δεν ήταν μια μάχη που κερδίζεται μία φορά, αλλά μια συνεχής προσπάθεια που απαιτούσε καθημερινή επαγρύπνηση.
Οι συνοδοιπόροι του στους Linkin Park έχουν περιγράψει ότι, παρά τις δυσκολίες, ο Chester ήταν βαθιά αφοσιωμένος στο συγκρότημα. Όταν ανέβαινε στη σκηνή, έδινε όλη του την ενέργεια, ακόμη κι όταν προσωπικά περνούσε δύσκολες περιόδους. Τα τελευταία χρόνια όμως, ο Mike Shinoda είχε αποκαλύψει, ότι ο Chester συχνά εξαφανιζόταν σε μεγάλα ξενύχτια στις περιοδείες τους και επέστρεφε σε κακή κατάσταση.
Το Breaking the Habit – με επιρροές από τους Depeche Mode – αρχικά ήταν ορχηστρικό κομμάτι, αλλά ο Shinoda τελικά έγραψε στίχους, ελπίζοντας ότι το τραγούδι θα «έλεγε» στον Chester και θα του έδειχνε, ότι δεν ήταν μόνος.
Μετά τον θάνατό του το 2017, το τραγούδι απέκτησε εντελώς νέο νόημα και ακούγεται πλέον σαν «κραυγή βοήθειας».
Η αυτοκτονία του καλού του φίλου Chris Cornell
Στις 26 Μαΐου 2017, μια εβδομάδα μετά την κυκλοφορία του One More Light, το οποίο δέχθηκε μεγάλη κριτική, ο Chester Bennington έδωσε την πιο συγκινητική ερμηνεία της ζωής του. Όχι σε κάποια συναυλία, αλλά τελετή αποχαιρετισμού.
Ο στενός του φίλος Chris Cornell, η φωνή των Soundgarden, κηδευόταν στο Hollywood Forever Cemetery. Ο Cornell είχε αυτοκτονήσει σε ηλικία 52 ετών μετά από μια δια βίου μάχη με την κατάθλιψη. Ο Chester στάθηκε μπροστά στους παρευρισκόμενους και η φωνή του έσπασε από τη συγκίνηση καθώς τραγουδούσε το “Hallelujah” για τον φίλο του.
Εκείνη τη μέρα η φωνή του ήταν διαφορετική: εύθραυστη, θλιμμένη και πιο ευάλωτη από ποτέ.
«Η φωνή σου ήταν χαρά και πόνος, θυμός και συγχώρεση, αγάπη και πληγωμένες καρδιές όλα μαζί, και νομίζω ότι αυτό είμαστε όλοι. Με βοήθησες να το καταλάβω αυτό» είχε γράψει στο Twitter μεταξύ άλλων, στο αποχαιρετιστήριο μήνυμα για τον φίλο του.
Οι δύο οικογένειες είχαν στενή σχέση και περνούσαν χρόνο μαζί και εκτός μουσικής. Ο Chester ήταν επίσης ο νονός του γιου του Chris, γεγονός που δείχνει πόσο βαθιά ήταν η εμπιστοσύνη και το δέσιμο.
20 Ιουλίου, στα γενέθλια του Chris
64 ημέρες αργότερα, ο Chester έβαλε τέλος στη ζωή του. Βρέθηκε νεκρός σε σπίτι κοντά στο Λος Άντζελες σε ηλικία 41 ετών. Η ιατροδικαστική είχε δείξει αυτοκτονία: Δεν υπήρχαν ίχνη ναρκωτικών στο αίμα του και πολύ μικρή ποσότητα αλκοόλ.
Λίγες ημέρες μέρες πριν τον θάνατό του, ο Chester βρισκόταν στην Αριζόνα προσπαθώντας να βρει λίγη ηρεμία με την Talinda, την δεύτερη σύζυγό του, και τα παιδιά τους στο εξοχικό τους στο Sedona. Ήταν μια οικογενειακή απόδραση πριν ξεκινήσει η μεγάλη περιοδεία των Linkin Park στη Βόρεια Αμερική. Ο Chester αγαπούσε να βρίσκεται μαζί με την οικογένειά του. Αμέσως μετά τις περιοδείες βρισκόταν δίπλα τους. Ήθελε πάνω απ΄ όλα να είναι «μπαμπάς» και όχι ο frontman των Linkin Park. Από τους δύο γάμους του είχε έξι παιδιά.
Δεν έμεινε όμως πολύ στην Αριζόνα. Επέστρεψε μόνος στο Λος Άντζελες λέγοντας ότι είχε δουλειά να κάνει.
Πριν φύγει, η Talinda τράβηξε μια φωτογραφία που έμελλε να αποτελέσει μια ανατριχιαστική ανάμνηση: ο Chester με τα παιδιά τους στη βεράντα να χαμογελούν κοιτάζοντας το δάσος. Μια εικόνα που σήμερα μοιάζει με την τελευταία στιγμή ευτυχίας.
Το πρωί της 20ης Ιουλίου, ο Chester Bennington βρέθηκε νεκρός από απαγχονισμό στο σπίτι του. Η ημερομηνία είχε σημασία: ήταν τα γενέθλια του στενού του φίλου Chris Cornell.
Λίγο πριν τον θάνατό του, είχε εμπιστευτεί στον φίλο του Ryan Shuck ότι πάλευε ξανά με τον εθισμό στο αλκοόλ και προσπαθούσε να μείνει νηφάλιος. Παρά αυτά, οικογένεια και φίλοι είπαν ότι φαινόταν σε καλή κατάσταση, χαρούμενος, γεμάτος ενέργεια και ενθουσιασμένος για την επερχόμενη περιοδεία.
Δεν θα μάθουμε ποτέ με σιγουριά αν η απόφασή του ήταν σχεδιασμένη ή μια τραγική παρόρμηση. Αλλά υπάρχει κάτι στο οποίο αξίζει να σταθούμε… Όταν κάποιος που παλεύει με αυτοκτονικές σκέψεις δείχνει ξαφνικά πιο ήρεμος ή «ανακουφισμένος», αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο σημάδι.
«Ήταν στην καλύτερή του φάση πριν πεθάνει. Ήμασταν σε οικογενειακές διακοπές και αποφάσισε να γυρίσει σπίτι για μια τηλεοπτική διαφήμιση, και θα τον βλέπαμε την επόμενη μέρα. Ήταν απλώς θέμα timing. Είχε περάσει περιόδους κατάθλιψης στο παρελθόν και είχε αποπειραθεί ξανά. Κανείς από την οικογένειά μας δεν περίμενε ότι θα συμβεί αυτό, και αυτό είναι το πιο τρομακτικό, γιατί μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή» είχε πει η σύζυγός του…
Μετά τον θάνατο του Chester, άρχισαν να εμφανίζονται αναρτήσεις σε blogs και forums που υποστήριζαν ότι το One More Light ήταν ένα «κρυφό μήνυμα βοήθειας».
Ποιος νοιάζεται αν ένα ακόμη φως σβήσει;
Στον ουρανό με ένα εκατομμύριο αστέρια
τρεμοπαίζει, τρεμοπαίζει
Ποιος νοιάζεται όταν τελειώνει ο χρόνος κάποιου;
Αν μια στιγμή είναι ό,τι είμαστε
είμαστε πιο γρήγοροι, πιο γρήγοροι
Ποιος νοιάζεται αν ένα ακόμη φως σβήσει;
Chester Bennington from the band Linkin Park performs “Burn It Down” at the 40th Anniversary American Music Awards on Sunday, Nov. 18, 2012, in Los Angeles. (Photo by Matt Sayles/Invision/AP)
Και μετά… Ήρθε αυτή
Ο θάνατος του Chester «γέννησε» ένα αστέρι!
Emily Armstrong of Linkin Park performs during Sonic Temple Art and Music Festival on Saturday, May 10, 2025, at Historic Crew Stadium in Columbus, Ohio. (Photo by Amy Harris/Invision/AP)
Στις 27 Οκτωβρίου 2017, οι Linkin Park πραγματοποίησαν τη συναυλία Linkin Park and Friends: Celebrate Life in Honor of Chester Bennington στο Hollywood Bowl. Δεν ήταν μια αποχαιρετιστήρια συναυλία, αλλά μια γιορτή της ζωής του Chester. Πάνω στη σκηνή βρέθηκαν δεκάδες φίλοι και μουσικοί που ερμήνευσαν τραγούδια των Linkin Park προς τιμήν του.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στάση του Mike Shinoda. Παρά τον προσωπικό του πόνο, επέστρεψε στη σκηνή για να τιμήσει τον φίλο του και αργότερα μίλησε ανοιχτά για το πένθος, τη σημασία της ψυχικής υγείας και την ανάγκη να στηρίζουμε όσους δυσκολεύονται.
Ο Chester άφησε βαθιά κληρονομιά. Κάτι πολύ μεγαλύτερο από τις ερμηνείες του. Για εκατομμύρια ανθρώπους, η φωνή του αποτέλεσε μια έκφραση συναισθημάτων που δυσκολεύονταν να περιγράψουν με λόγια.
Μετά τον θάνατο του Chester Bennington οι Linkin Park σταμάτησαν την ενεργή τους πορεία. Δεν κυκλοφόρησαν νέο υλικό, αλλά έκαναν μόνο αφιερώματα και επετειακές κυκλοφορίες. Για εφτά χρόνια και μέχρι το 2024 ουσιαστικά η μπάντα δεν υπήρχε…
Τον Σεπτέμβριο του 2024 ανακοινώθηκε η επιστροφή τους με τη νέα co-lead vocalist Emily Armstrong ενώ μπήκε και ο ντράμερ Colin Brittain. Οι φανατικοί τους θαυμαστές αντέδρασαν.
Ένιωσαν ότι ο Chester αντικαταστάθηκε. Οργίστηκαν…
Γι αυτούς δεν υπήρχαν Linkin Park χωρίς τον Chester. Ήταν δύσκολο να αποδεχθούν την Emily.
Mike Shinoda, left, and Emily Armstrong of Linkin Park perform on Thursday, Sept. 5, 2024, in Los Angeles. It was announced on Thursday that Dead Sara’s Emily Armstrong would join as the band’s new co-singer and songwriter/producer Colin Brittain would join on drums. Linkin Park will release the album “From Zero” on Nov. 15, marking their first new record since former frontman Chester Bennington died in 2017. (Photo by Jordan Strauss/Invision/AP)
O Mike Shinoda, περίπου το 2019-20 ξεκίνησε να δουλεύει ξανά σε μουσικές ιδέες. Δεν έψαχνε όμως «αντικαταστάτη του Chester». Η ιδέα ήταν απλά να δουν αν υπάρχει χημεία με άλλους καλλιτέχνες.
Η Emily Armstrong, από το συγκρότημα Dead Sara, πέρασε αρχικά δοκιμαστικά. Έβαλαν τη φωνή της σε παλιά ακυκλοφόρητα κομμάτια και «κούμπωσε» τέλεια μουσικά. Οι θαυμαστές της βλέπουν κοινά μελωδικά στοιχεία στη φωνή της με του Chester. Αγγελική φωνή που γίνεται μπάσα μέχρι την κραυγή. Απόλυτη μεταμόρφωση πάνω στη σκηνή.
Οι Linkin Park δεν ήθελαν κάποιον να «μιμηθεί» τον Chester. Ήθελαν μια νέα ταυτότητα για τη μπάντα. Έτσι η Emily έγινε επίσημο μέλος το 2024.
Ο Mike Shinoda έχει τονίσει ότι ήθελαν μια «νέα φωνή για τη νέα εποχή».
Το αστέρι τη Emily λάμπει στην περιοδεία των Linkin Park.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά και για την ίδια. Ίσως κάποια άλλη φορά. Αυτό είναι για τον Chester.
Αντί επιλόγου θα πούμε μόνο ότι τραγούδησε πριν λίγες ημέρες το αγαπημένο της κομμάτι. Το Waiting for the end.
Έσπασε… Έκλαψε στη σκηνή και δεν κατάφερε να το ερμηνεύσει…
Περιμένοντας να έρθει το τέλος
Ευχόμενος να είχα τη δύναμη να σταθώ
Αυτό δεν είναι αυτό που είχα σχεδιάσει
Είναι εκτός ελέγχου μου
Πετώντας με την ταχύτητα του φωτός
Οι σκέψεις γυρνούσαν στο μυαλό μου
Τόσα πράγματα έμειναν ανείπωτα
Είναι δύσκολο να σε αφήσω να φύγεις
Ξέρω τι χρειάζεται για να προχωρήσεις
Ξέρω πώς είναι να λες ψέματα
Το μόνο που θέλω είναι να ανταλλάξω αυτή τη ζωή με κάτι καινούριο
Κρατιέμαι από κάτι που δεν έχω
Κάθομαι σε ένα άδειο δωμάτιο
Προσπαθώντας να ξεχάσω το παρελθόν
Αυτό δεν προοριζόταν ποτέ να κρατήσει
Μακάρι να μην ήταν έτσι
Ξέρω τι χρειάζεται για να προχωρήσεις
Ξέρω πώς είναι να λες ψέματα
Το μόνο που θέλω είναι να ανταλλάξω αυτή τη ζωή με κάτι καινούριο
Κρατιέμαι από κάτι που δεν έχω
Για το τέλος αυτό: Το γυάλινο κάστρο που ζούσε ο Chester. RIP
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου